Oznacza to, że jeżeli nie będzie można ustalić podstawy wymiaru składek, czyli naszych zarobków w okresie pozostawania w stosunku pracy wskazanym do ustalenia podstawy wymiaru emerytury lub renty - to w takim przypadku za podstawę wymiaru składek przyjmuje się kwotę obowiązującego w tym okresie minimalnego wynagrodzenia pracowników.

Powyższa zasada dotyczy wyłącznie pracowników, a więc osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę. Nie będzie więc można przyjąć minimalnego wynagrodzenia za okres, w którym wnioskodawca podlegał ubezpieczeniom społecznym z innego tytułu niż ubezpieczenie pracownicze np. z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek lub wykonywania pracy na podstawie umowy zlecenia.

W przypadku przyznawania emerytury lub renty po raz pierwszy kwotę minimalnego wynagrodzenia przy ustalaniu podstawy wymiaru emerytury - ZUS przyjmuje z urzędu, bez konieczności składania wniosku w tej sprawie.

Przypomnijmy, że w okresie przed zmianą przepisów - jeżeli np. osoba nie mogła wskazać zarobków do podstawy wymiaru emerytury lub renty ( ponieważ pracodawca już nie istnieje i nie może wystawić druku ZUS Rp – 7, pracodawca zlikwidował dokumentację płacową z lat odległych) – z wymaganych 10 kolejnych lat kalendarzowych wskazywała np. zarobki z 8 lat. W takim przypadku w miejsce tych brakujących 2 lata ZUS przyjmował tzw. „zarobki zerowe”. Obecnie po zmianie przepisów przyjmuje wynagrodzenie minimalne.