Polacy, posiadający ofertę pracy od norweskiego pracodawcy na pracę ponad 3 miesiące, muszą wystąpić o odpowiednie pozwolenie na dłuższy pobyt lub pracę, tylko w Norwegii.

Wszystkie osoby przeprowadzające się do Norwegii z zagranicy mają obowiązek zgłoszenia tego faktu do rejestru ewidencji ludności w ciągu 8 dni. Rejestr ewidencji ludności jest częścią urzędu podatkowego. W momencie przeprowadzki do Norwegii należy zgłosić się do urzędu podatkowego.

Jeżeli Polak będzie przebywać w Norwegii krócej niż 6 miesięcy, zostanie Ci przydzielony numer identyfikacyjny, tzw. D-nummer. Przyznaje się go wszystkim obcokrajowcom mieszkającym w Norwegii przez okres krótszy niż 6 miesięcy.

Zobacz także: Praca za granicą a emerytura w Polsce

Wiek emerytalny

W Norwegii wiek emerytalny osiąga się w wieku 67 lat. Na resztę swego życia emeryci otrzymują emeryturę wypłacaną ze środków państwowego zakładu ubezpieczeń społecznych i emerytalnych.

Wysokość emerytury

Wysokość emerytury uzależniona jest od długości czasu pracy i wysokości dochodu. Prawo do pełnej emerytury z Norwegii przysługuje na podstawie 40 letniego okresu członkowskiego w norweskim systemie ubezpieczeń społecznych.

Emerytura składa się z:

• emerytury podstawowej,
• emerytury dodatkowej,
• i/lub dodatku specjalnego,
• oraz z ewentualnie możliwych dodatków za dzieci i współmałżonka (uzależnione od dochodu).

Jeżeli osoba ubezpieczona mimo osiągnięcia wieku emerytalnego kontynuuje pracę zawodową, wówczas może ona gromadzić do 70-go roku życia punkty emerytalne.